कृष्णमेघांतून झिरपती.... सोनेरी सुर्यकिरणे...
मंदोष्म्याने वितळती बर्फाच्छादीत उत्तुंग हिमशिखरे...
स्वतःच्याच धुंदीत फिरे... शीळ घालीत मादक गंधीत वारे..
घनदाट धुक्यांनी भरे....हिरवेगार दरी-खोरे..
उंच पर्वतांवरून भिरकून देती स्वतःस अवखळ बेदुंध झरे...
अशा स्वप्ननगरीतल्या..एका मोहक सायंकाळी!
अवचित येता तीने... इंद्रधनुच मग खुलावे जळी!!
शिघ्रकवी वैद्य प्र. प्र. व्याघ्रसुदन
No comments:
Post a Comment